Badania obiektywne

Dziewczynka przechodzi badanie tympanometryczne

Są wykonywane w celu określenia progu słuchu u dzieci, osób niewspółpracujących oraz jako potwierdzenie progu słyszalności uzyskanego podczas badań subiektywnych. Pomagają w określeniu miejsca uszkodzenia (ślimak, nerw słuchowy, pień mózgu, ośrodki podkorowe, kora mózgowa) i ocenie centralnych procesów przetwarzania bodźców dźwiękowych. Są również przeprowadzane podczas zabiegów wszczepu implantu ślimakowego, neurochirurgicznych, a także do sprawdzenia głębokości znieczulenia ogólnego.

Otoemisja akustyczna

SPONTANICZNA SEOAE
  • w narządzie słuchu generowane są sygnały o niskim poziomie głośności bez stymulacji bodźcem zewnętrznym,
  • występuje u 80% zdrowych otologicznie,
  • zwykle rejestrowane SEOAE mają częstotliwości z zakresu od 1 do 3 kHz.
WYWOŁANA TRZASKIEM TEAOE
  • bodźcem jest ciąg trzasków o czasie trwania 0,3 ms; w czasie 1 sekundy podawanych jest ok. 30-60 trzasków,
  • sygnał „zwrotny” pojawia się ok. 4ms od włączenia bodźca testowego, zanika ok. 20 ms, sygnały te charakteryzują się dużą powtarzalnością,
  • obniżony poziom TEOAE może być efektem uszkodzeń ucha wewnętrznego.
PRODUKT ZNIEKSZTAŁCEŃ NIELINIOWYCH ŚLIMAKA DPOAE
  • ucho jest pobudzone tonami o dwóch różnych częstotliwościach, w wyniku takiego pobudzenia, ucho generuje ton o innej częstotliwości i ma on największą amplitudę,
  • wyniki mogą przyjmować dwie formy: zależność poziomu wygenerowanego tonu DPOAE lub jego amplitudy od częstotliwości jednego z tonów badawczych,
  • brak zarejestrowanej otoemisji DPOAE może świadczyć o ubytku słuchu przekraczającym 40 dB HL.

Audiometria impedancyjna

Audiometria impedancyjna pozwala na uzyskanie cennych informacji o stanie czynnościowym ucha środkowego. Warunkiem oceny jest wykonanie:

  1. tympanometrii
  2. oceny akustycznej odruchu strzemiączkowego.

Aby prawidłowo wykonać badanie, musi być zachowana ciągłość błony bębenkowej oraz szczelne zamknięcie przewodu słuchowego zewnętrznego sondą pomiarową.

Dziewczynka przechodzi badanie
Audiometria impedancyjna jest całkowicie bezbolesnym badaniem.

Tympanometria jest badaniem, w którym wyznacza się zmianę podatności błony bębenkowej w zależności od zmian ciśnienia powietrza znajdującego się w uszczelnionym zamkniętym przewodzie słuchowym zewnętrznym. Na to, jaka część dochodzącej energii akustycznej zostanie zaabsorbowana i przekazana dalej wpływa podatność błony bębenkowej, natomiast wysokość szczytu tympanogramu mówi o maksymalnej podatności błony bębenkowej osiąganej podczas wyrównania ciśnień po obu stronach błony.

Prawidłowe wartości ciśnienia, przy których osiągnięto szczyt tympanogramu u dorosłych mieszczą się w zakresie -100 do +100 daPa, u niemowląt -200 do +100 daPa. Zmiany podatności błony bębenkowej rejestrowane są automatycznie na wykresie, dzięki czemu uzyskuje się tzw. krzywe tympanometryczne.

Krzywe te w audiologii klasyfikuje się według trzech podstawowych typów:

  • Typ A – charakteryzuje się zaznaczeniem maksymalnego wychylenia krzywej w okolicy „0” ciśnienia akustycznego. Oznacza prawidłową czynność trąbki słuchowej, występuje przy prawidłowym słuchu i niedosłuchach odbiorczych.
    • Typ AS – może oznaczać normę, małą ruchomość kosteczek, wydzielnicze zapalenie UŚ lub zmiany otosklerotyczne w uchu środkowym.
    • Typ AD – występuje, gdy jest zwiększona ruchomość kosteczek, rozerwany łańcuch kosteczek lub na błonie bębenkowej są widoczne blizny.
  • Typ B – jest to krzywa płaska, bez wyraźnie zaznaczonej wartości maksymalnej. Występuje przy wydzielniczym i/lub przewlekłym zapaleniu ucha środkowego, zamkniętym przewodzie słuchowym zewnętrznym (ciałem obcym, woskowiną), perforacji błony bębenkowej, przeroście migdałka. Może być również wynikiem błędnie wykonanego pomiaru.
  • Typ C – maksymalne wychylenie uzyskanej krzywej jest przesunięte w kierunku ujemnych wartości ciśnienia. Występuje podczas dysfunkcji trąbki słuchowej.

 

Rodzaje tympanogramów
Rodzaje tympanogramów

Akustyczny odruch strzemiączkowy to odruchowy skurcz mięśni wewnątrzusznych: mięśnia napinacza błony bębenkowej unerwionego przez gałązkę nerwu trójdzielnego i mięśnia strzemiączkowego unerwionego przez gałązkę nerwu twarzowego, który prowadzi do usztywnienia łańcucha kosteczek, powodując wzrost impedancji. Odruch ten uzyskujemy podając duże poziomy natężenia dźwięku wprowadzanego sondą do ucha zewnętrznego.

W badaniu jako bodźca używa się tonu przerywanego o częstotliwości w zakresie od 500 do 4000 Hz. Przyjmuje się, że odruch strzemiączkowy występuje przy prawidłowym słuchu w granicach 70- 90 dB powyżej progu uzyskanego w audiometrii tonalnej.

Audiometria impedancyjna ma zastosowanie kliniczne:

  • w diagnostyce chorób ucha środkowego (otoskleroza, stan zapalny ucha środkowego, dysfunkcja trąbki słuchowej),
  • w lokalizacji uszkodzenia narządu słuchu,
  • w rozpoznawaniu głuchot nieorganicznych,
  • w diagnostyce topograficznej uszkodzeń nerwu twarzowego.