Pytania i odpowiedzi

  • Badania narządu słuchu należą do badań nieinwazyjnych, bezpiecznych i bezbolesnych. W zależności od rodzaju badania trwają one od kilku do kilkunastu minut.

    Audiometryczne badania subiektywne (audiometria tonalna, mowy, nadprogowa) wiążą się z zastosowaniem słuchawek na przewodnictwo powietrzne, które zakłada się na uszy osoby badanej lub na przewodnictwo kostne – słuchawkę kostną umieszcza się wówczas na wyrostku sutkowatym osoby badanej.

    Podczas badań obiektywnych typu audiometria impedancyjna lub otoemisja do przewodu słuchowego pacjenta wprowadza się sondę pomiarową.

  • Subiektywne badania trwają od kilku do kilkunastu minut. Na uszy osoby badanej zakłada się słuchawki na przewodnictwo powietrzne. Następnie, w celu sprawdzenia progu słyszenia drogą kostną, stosuje się słuchawkę kostną, którą umieszcza się na wyrostku sutkowatym, tuż za małżowiną uszną. Jeżeli między progiem przewodnictwa powietrznego i kostnego jest różnica (tzw. rezerwa ślimakowa) powyżej 15 dB, wówczas wskazana jest audiometria impedancyjna, badanie obiektywne monitorujące funkcjonowanie ucha środkowego.

    Audiometria tonalna pozwala sprawdzić próg słyszenia, a audiometria mowy to badanie, dzięki któremu oceniana jest zdolność rozumienia słów, słyszanych przez słuchawki na drodze powietrznej.

    Dodatkowym, aczkolwiek nie mniej ważnym badaniem jest test progu dyskomfortu – UCL, który informuje o dynamice słuchu pacjenta. Jest on potrzebny w dopasowaniu aparatów słuchowych.

  • Subiektywne badanie słuchu nie wymaga specjalnych przygotowań, aczkolwiek osoba badana powinna być wypoczęta i spokojna, a dzień wcześniej nie przebywać w hałaśliwym otoczeniu.

  • Po przeprowadzonych badaniach (audiometria tonalna, UCL) uzyskujemy audiogram informujący o poziomie słyszenia (ewentualnie o niedosłuchu) jak i dynamice słyszenia. Sam przebieg krzywych na przewodnictwo powietrzne i kostne informuje o rodzaju ubytku (odbiorczy/ mieszany/ przewodzeniowy). W momencie stwierdzenia niedosłuchu przewodzeniowego (m.in. rezerwa ślimakowa) pacjent jest kierowany do laryngologa na dalszą diagnostykę. Bardzo ważnym badaniem na pierwszym spotkaniu jest audiometria mowy umożliwiająca procentową weryfikację jej zrozumienia. Na podstawie tychże badań dobiera się propozycje aparatów słuchowych spełniające kryteria odnośnie: wzmocnienia, potrzeb pacjenta (sytuacje akustyczne), preferencji (dyskrecja/ sprawność manualna), ceny.

  • Często to nie pacjenci jako pierwsi zauważają problem ze słuchem, a ich rodzina, przyjaciele i znajomi. Regulatory radia, telewizora są ustawiane na wyższym poziomie głośności, pojawiają się trudności ze zrozumieniem rozmówcy w hałaśliwym otoczeniu, licznym gronie osób czy przez telefon. Dialogi w restauracji, przy ulicy, w samochodzie a i również zlokalizowanie źródła dźwięku mogą stanowić spore wyzwanie dla osób z niedosłuchem.

  • Do głównych przyczyn zaliczyć należy:

    • nadmierną ekspozycję na hałas,
    • woskowinę,
    • uwarunkowania genetyczne,
    • problemy z układem krążenia (nadciśnienie tętnicze, miażdżyca),
    • choroby przewlekłe (cukrzyca, schorzenia nerek),
    • problemy endokrynologiczne (choroby tarczycy),
    • przyjmowanie leków ototoksycznych (m.in.: przeciwnowotorowe, gentamycyna, furosemid),
    • narkozy,
    • urazy głowy i uszu,
    • zwapnienie kosteczek słuchowych (otoskleroza),
    • przewlekłe stany zapalne ucha środkowego,
    • różyczka, toksoplazmowa, opryszczka, WZW, CMV u matki w okresie ciąży,
    • proces starzenia się komórek słuchowych,
    • używki (alkohol, papierosy i inne).
  • Jest kilka metod badania dostosowanych do dzieci, nawet noworodków. Do 6-7 r.ż. wykonuje się głównie badania obiektywne tj. niewymagające świadomych odpowiedzi malucha. Badania się nieinwazyjne i bezbolesne. Są to:

    1. ABR
    2. Otoemisja akustyczna OAE
    3. Audiometria impedancyjna
    4. Audiometria zabawowa

    U dzieci powyżej 6 r.ż. lub u młodszych, współpracujących maluchów można przeprowadzić badanie audiometrii tonalnej.

  • Ważne jest, aby rodzic w formie zabawy demonstrował dziecku np. zakładanie słuchawek, bawił się różnorakimi dźwiękami słuchowymi, zachęcał do reakcji na sygnały. Badania przeprowadzane u dzieci są całkowicie bezpieczne i bezbolesne.

  • Słuch jest zmysłem, który potrafi wyselekcjonować istotne dla nas dźwięki, rozróżnić różne częstotliwości i szybko zlokalizować źródła dźwięku, nawet te ruchome. Jest jednak bardzo wrażliwym i podatnym na uszkodzenia. Przebywanie w hałasie, niektóre schorzenia i leki mogą prowadzić do zmian w narządzie słuchu. Niestety, dają one o sobie znać dopiero po dłuższym czasie i prawdopodobnie dlatego bagatelizujemy ten problem.

    Profilaktyka uszu polega na unikaniu ekspozycji na hałas, używek, dokanałowych słuchawek, a co jakiś czas czyszczeniu przewodów słuchowych z woskowiny (odpowiednimi preparatami lub u lekarza laryngologa lub audiologa). Warto również badać swój słuch raz w roku.

    W świetle prawa, w każdym zakładzie pracy, w którym poziom hałasu przekracza 80 dB SPL, pracownik powinien nosić ochronniki słuchu. Zaopatrzenie pracownika w ochronniki jest obowiązkiem pracodawcy. Indywidualne ochronniki słuchu są małe, bezpieczne i komfortowe w noszeniu.